zondag 4 mei 2014

Key West op zijn best !


Gegroet, volgers van deze blog,

In het vorige verslag waren we halverwege Florida en tevens op de helft van de A1A, de route die van noord naar zuid praktisch de hele kustlijn van Florida volgt. Aangezien een zeer groot deel van deze route eigenlijk alleen maar door bebouwing gaat hebben we na het verlaten van Sebastian Inlet SP de I95 opgezocht, de Interstate van noord naar zuid, om wat snelheid te maken. Het doel was de Florida Keys met als uiterste puntje Key West. En daar zitten we nu. Het is op dit moment zondagmorgen 09.30 uur en we zijn aanbeland op een camping zo’n 5 kilometer van het centrum van Key West.
Een leguaan naast de camper.....
We bereikten de Florida Keys vrijdagmiddag en wilden weer graag een plek op een State Park, maar de eerste die we tegen kwamen was volgeboekt. De zon scheen volop, het was warm en we hadden zin in zwemmen, dus we namen de eerstvolgende camping en kregen een plekje aan een strandje, met achter de camper de ingang van een jachthaven. Het water is hier tropisch blauw, tegen het groene aan, maar er wordt aangeraden er niet in te zwemmen. Aan de voorbij zwemmende kwallen te zien leek ons dit een goed advies. Daarnaast is er een kans op een onderonsje met een alligator, reden te meer om het zwembad op de camping te bezoeken. Overigens was onder het oppervlak van het havenwater koraal te zien in de mooiste kleuren, dat dan weer wel. Een uurtje zwemmen deed ons enigszins opfrissen en daarna was het tijd voor een borrel en een hap eten aan de havenkant. Zaterdagmorgen hebben we onze reis naar Key West vervolgd. Het was nog een kleine 175 kilometer naar het eindpunt en deze route loopt over veel bruggen, waarvan de langste ruim 10 kilometer, de 7 Mile Bridge. Op vele plekken zie je rechts de Golf van Mexico en links de Atlantische Oceaan. Een hele mooie route, die erg druk is maar toch goed loopt. We hebben enkele stops gemaakt en uiteindelijk vonden we een camping in de buurt van het centrum van Key West. Toen we net te plek stonden en naar buiten keken, liepen er 3 leguanen op ons terras.
Een vette Amerikaan en een zuinig Japannertje
De grootste was ongeveer een meter lang en we hebben ze natuurlijk direct op de foto gezet. Ondanks hun gevaarlijke uiterlijk zijn ze banger voor ons dan wij voor hen. Key West is erg druk en er is vrijwel geen parkeerruimte voor campers, vandaar het advies van de receptie van de camping een scooter te huren. Zo gezegd zo gedaan, dus Sip en Ien gisteren op de Yamaha naar het centrum. De scooter is hier erg populair en regels zijn er niet. Helm is niet verplicht ( volgens ons niet eens verkrijgbaar ) en de scooter rijdt meer dan 60 kilometer per uur. Je kunt hem overal kwijt in het dorp, dus dit is erg makkelijk. Key West is erg toeristisch en je vind er eigenlijk alleen kroegen en souvenirshops. Ook veel galerie├źn met al dan niet plaatselijke kunst, met maar 1 thema: oceaan. Bos zie je hier dan ook zeer weinig…. Het is hier vooral zien en gezien worden, maar dat levert dan ook mooie, interessante en ook vooral vreemde figuren op. Maar dit maakt het dan ook wel weer leuk. Zaterdag lag er een cruiseschip aan de wal en dit zie je dan direct aan de drukte in dit relatief kleine plaatsje. Verder kun je er lekker eten en vooral veel drinken. Wat opvalt is dat, wanneer je in New York een blik bier koopt, je deze in een papieren zakje moet meenemen.
Mooie huizen in Key West
Hier lopen velen met grote plastic glazen bier over straat en maakt het allemaal niks uit. Ons ook niet, dus we hebben het wederom best naar de zin in deze tropische sferen. Het weer is overigens telkens weer een verrassing. Het ene moment is de lucht zwaar bewolkt en vermoed je een onweersbui, 20 minuten later kan het zomaar stralend blauw zijn en brand je van het terras. De jas hoeft in beide situaties niet aan, de temperatuur is ver boven de 30 graden. Vandaag is het zondag en gaan we wederom op de scooter naar het dorp. Deden we eerder de aankondiging dat we het slagen van Ineke op grootse wijze zouden vieren, dit gaan we vandaag organiseren door middel van een diner-cruise op ( of in ? ) de Golf van Mexico. Wat dit exact in gaat houden weten we nog niet, maar zal iets met een driemaster worden, varen naar de ondergaande zon en lekker eten. We hopen dat de dolfijnen nog iets in petto hebben. Ze hoeven niet in koor iets ter felicitatie te zingen, maar een mooie sprong uit het water zou welkom zijn. We gaan dit in een volgend verslag laten weten en tot zover, de groeten van Sip en Ien maar weer.

Update na de diner-cruise: op de weg terug naar de camping kwamen we een McDonalds tegen ( veel lof voor de snelle netwerkverbindingen bij deze hamburgerketen ) en dachten we jullie toch vandaag nog maar even deelgenoot te maken van ons romantisch diner bij een ondergaande zon. 
Key West vanaf het water
En geloof ons, het dalen van de koperen ploert in de Golf van Mexico was een prachtige vertoning. Ook het eten aan boord was prima, evenals het weer en de drankjes. Er was 1 minpuntje: de entertainer van deze cruise. Een reggae-achtig type met de twijfelachtige naam “ Frankendread “, die zo vals zong dat de dolfijnen, roggen en schildpadden uit pure lijfsbehoud naar diepere wateren zijn afgezonken om dit veel te luide gejammer maar niet te hoeven aanhoren. We hebben dan ook geen vis of ander zwemmend schepsel gezien, erg jammer van deze surrogaat Bob Marley. Verder was het een mooi boottochtje met lekker eten. Na deze pijniging aan de gehoorgangen, wilden we nog een winkeltje bezoeken waar Ineke een mooi horloge had gezien.
Frankendread, met een valse bijsmaak
Als aankomend projectmanager hoor je goed bij de tijd te zijn en Ien was al jaren verstoken van een degelijk uurwerkje. We kwamen een prijs overeen en de verkoper had een goed verhaal over garantie en hoe mooi Key West wel niet was. Tot het op betalen aankwam en hij 50 dollar meer aansloeg. Sipke’s humeur na Frankendread was al niet al te best, en dit geintje viel dan ook niet in goede aarde ! Op een gegeven moment wilde de verkoper alleen nog met de lady praten, want de gentleman werd hem te “ mad “, en hij praatte niet met mad-men. Nou, wij niet met “ uitgekookte “ verkopers, dus op de scooter en weg uit dit gekkenhuis op het voeteneind van Florida. Ach, zo erg is het nou ook weer niet, maar morgen slingeren we de 10 cilinders weer aan en zoeken een State Park op richting Miami. We spraken met een Canadese buurvrouw op de camping, die ons al heeft uitgenodigd om, als we naar de natuur willen reizen, welkom zijn bij haar thuis in Vancouver. Een zeer aanlokkelijk idee na de drukte van dit Salou in Florida. Goed, tot zover maar weer. We naderen stilaan het eind van deze reis. Maar eerst nog de derde prijsvraag natuurlijk ! Hier komt ie: hoever is Cuba op zijn kortst van het vaste land van Amerika verwijderd, in mijlen ? Inzendingen weer via het gastenboek a.u.b. onder vermelding van prijsvraag 3. Tot ziens ! Groetjes van jullie reisleiders Sipke en Ineke.

Geen commentaar.....

Geen opmerkingen:

Een reactie posten