De Amerikaanse natuur in

Hoi trouwe volgers van onze blog,

Wederom waren we een poosje van de wifi-wereld afgesloten en dat had te maken met de wondere wereld van de Amerikaanse natuur waar we na ons bezoek aan Washington DC in belandden. En natuur hebben we gezien, maar daar over zo dadelijk meer. Na onze tweede nacht op de camping in DC werden we wakker met een wolkeloze hemel en beloofde het een stralende dag te worden. Voor het eerst de korte broek en de rok uit de koffer, zodat de we kleur op de beentjes konden gaan opdoen. Na een douche en een flink ontbijt schoven we aan in de zaterdagmorgen file, want rondom Washington staat men schijnbaar elk moment van de dag in de rij, ondanks de 5 tot 6 rijbanen naast elkaar. Toen we de ring verlieten en richting het westen aanhielden werd het al gauw rustiger en reden we richting ons doel voor zaterdag, het Shenandoah National Park, zo’n 110 kilometer vanaf de camping. Niet een dikke rij-dag dus. Door dit park loopt een weg van noord naar zuid, de Skyline-drive, en deze route is 110 mijl lang, snel gerekend een kilometer of 185.

Overstekend wild

De snelheid is hier maximaal 55 kilometer per uur, zodat je volop van de gigantische vergezichten kunt genieten als je over deze steeds verder oplopende weg rijd. Na een strenge winter hier is de natuur redelijk achter en dat kun je duidelijk zien aan de nog kale bomen en begroeiing, maar dit zou de kans op het zien van wilde zwarte beren moeten verhogen. En dat klopte. Op een gegeven moment stonden er auto’s stil op de weg en stak er een moederbeer met 2 kleine beren de weg over, en we garanderen jullie: dat is wel even wat anders dan een haas met haast tussen Jutryp en Hommerts. We waren nog maar net in het park, dus dat beloofde veel voor de rest van de route.

Een kilometer of 40 verder zat er een redelijk grote welp naast de weg tussen de grassprieten te wroeten. Ook hier weer de nodige toeschouwers en we kregen de kans een mooie foto te maken van het overigens zeer relaxte dier. Geweldig, zo’n ontmoeting met een dier dat bij ons thuis alleen in de dierentuin voorkomt. Verder struinen er vele herten langs de weg, maar die hebben vaker auto’s gezien en zijn niet heel erg schichtig. Alleen als je stopt schieten ze weg. Halverwege de route is een camping midden in de natuur, zonder stroom en luxe voorzieningen. Hier stonden we tegen 3 uur ’s middags stil en besloten we te overnachten. Niet direct natuurlijk, want het weer en de tijd lieten een mooie wandeling door de natuur toe. In de buurt was een waterval en die kon je over een trail ( looppad, niet van asfalt ) bereiken en dat hebben we geprobeerd.

De paden op ( of af ? ).....

Dat is ook gelukt, want de heenweg ging hoofdzakelijk bergafwaarts over een goed begaanbaar pad. Na een foto van het naar beneden stortende water werd het tijd om terug te gaan en dat hebben we geweten. Via een andere route ging het steil bergop en was het klauteren geblazen over grote stenen en glibberige paadjes. Maar na enkele verplichte pauzes bereikten we de camping weer en waren we bijna 3 uur verder. Dat was een aanslag op onze toch al vermoeide kuiten na twee dagen Washington. Omdat het gauw donker werd sliepen we vrij vroeg en zondagmorgen scheen wederom de zon, maar was het wel 10 graden warmer. We wilden vroeg vertrekken, zodat we misschien weer allerlei beestjes zouden zien onderweg, maar dit viel tegen. Totdat Ineke een beer(tje) zag zitten in een boom, een meter of 4 boven de grond. We keerden de camper, reden het dier voorbij, keerden weer en op het moment dat we stopten sprong hij van zijn plek en spurtte de bossen in. Nooit geweten dat een beer zo snel kan rennen en we waren te laat voor een foto. 

Nogmaals moeder en kind

Vanaf dit nationaal park zijn we eigenlijk recht naar beneden, naar het zuiden gereden en de bestemming was Myrtle Beach. We hebben besloten om de route via Virginia Beach te schrappen in verband met minder weer daar en de vele kilometers om. De zon en de hoge temperaturen lachen ons aan en daarom gaan we meer rechtstreeks zuidwaarts. Mede ook door de verhalen van een inwoonster van Florida, die we op de camping spraken en mooie plekken heeft aangewezen in het zuiden. Tegen 5 uur hebben we een camping opgezocht, omdat de afstand naar Myrtle Beach tot wel ver bleek voor 1 dag. En het was 30 graden, tijd voor een biertje en een glas rode wijn in de zon. Maandag nog een kleine 3 uur en dan staan we aan de kust in South Carolina.

Shenandoah NP

De bedoeling is om vervolgens de kustlijn te volgen en via Georgia naar Florida te rijden. We gaan er van uit dat we daar steeds kunnen beschikken over netwerken, dus we houden jullie wederom regelmatig op de hoogte! En o ja, Ineke heeft na wat aandringen ook een stuk gereden met de camper. De voorwaarden waren: niet in de stad, geen regen, geen drukte op de weg en minimaal een vierbaansweg met zo weinig mogelijk bochten. Ze heeft 15 kilometer gereden met een flauwe bocht naar links halverwege……..Toen andere er een dorp…… Groeten van Sipke en Ineke ! PS: klik op de foto's voor een grotere versie.






Er zijn ook kleinere beestjes in dit geweldig mooie Nationaal Park

Je hebt kleine..............

.......en je hebt grote.

Washington DC 2

Hallo vrienden en vriendinnen,

We hebben een onrustige nacht achter de rug en daar was maar 1 reden voor, namelijk de volgende gedachte: hoe hebben we in Washington DC het Witte Huis kunnen missen ? Die kans krijgen we waarschijnlijk voorlopig niet weer, dus besloten we er nog maar een nacht aan vast te knopen op camping Cherry Hill Park en de stad een tweede bezoek te brengen. De weersvoorspellingen spraken over onweer in de tweede helft van de middag en dan is een nationaal park ook niet je van het, dus in alle vroegte de bus maar weer genomen naar de metro en vervolgens de stad weer in. Vooraf hebben we een ontbijt naast de camper genuttigd, de zon scheen en het begon al aardig op te warmen ( op moment van schrijven komt de regen met bakken uit de lucht en horen we gerommel in de verte, tijd = 18.00 uur ). Goed, Washington DC, poging twee.

In front of the White House

Al gauw vonden we het onderkomen van Barack en Michelle en we waren natuurlijk niet de enigen die dit mooie gebouw op de gevoelige plaat wilden vastleggen. Hier worden veel camera’s uitgewisseld, zodat iedereen op de foto komt met The White House op de achtergrond. Er is veel toezicht aanwezig, en toen Sipke een stap over een afzetting zette om een familie op de foto te zetten werd er toch heel erg dringend “ Jo “ geroepen door een klerenkast van een bewaker. Toch wel fatsoenlijk om “ U “ te roepen op z’n Fries, maar Sipke was toch wel erg snel weer terug achter de afzetting…… Op naar het monument dat herinnert aan de Tweede Wereldoorlog en het Vietnam-monument.

Spreekt voor zich.......

Met name dat laatste is op de een of andere manier erg aangrijpend. Mensen ( we vermoeden familie van omgekomen soldaten in Vietnam ) kunnen een afdruk laten maken van een naam, waarvan er 58.000 (!)  zijn gegraveerd in een gigantische muur. Ook liggen er vele boodschappen en briefjes onder aan de muur die iets persoonlijks vertellen, en dit zorgt voor een emotionele sfeer die indruk heeft gemaakt. Vlakbij in de buurt is The Lincoln Monument, een soort van Colosseum met een groot beeld van Abe Lincoln erin, zittend in zijn stoel en uitkijkend over de Pool of Reflection, waarin de Needle reflecteert. Ook dit is vrij indrukwekkend. Je kunt van de Amerikanen zeggen wat je wilt, maar hier in DC is veel aandacht voor geschiedenis en dit wordt gerespecteerd.

Pool of Reflection

De monumenten en de omgeving zijn erg goed onderhouden en schoon en je voelt gewoon het respect voor de geschiedenis. Dit wordt van jongs af aan bijgebracht, getuige de vele groepen scholieren en kleine kinderen die van monument naar monument worden gesleept. Aan de gezichtjes te zien interesseert het niet iedereen even veel. Na al dit geschiedenis-geweld hebben we nog wat winkels bezocht en aangezien de lucht ging betrekken al gauw de metro opgezocht voor de reis retour naar de camping. Terug op de camping begon de lucht te lekken en we hebben de camper niet droog weten te bereiken. Tijd voor de blog en langs deze weg spreken we onze dank uit voor alle reacties en berichten. Vinden we echt heel erg leuk, en we wensen iedereen een prachtige Koningsdag op zaterdag. Wij gaan de natuur in en verlaten Washington DC. We hebben geen idee wanner we weer een netwerk tegen komen, maar houden jullie zoals altijd op de hoogte, desnoods weer bij Mac Donalds.  See Yah ! Sipke en Ineke. PS: Klik hier voor een speciaal woordje van Barack persoonlijk.

Washington DC

Dag lieve mensen,

toen we vanochtend wakker werden in Lancaster was de zon net op en beloofde het een schitterende dag te worden. Nou, die belofte kwam uit, hoewel het toch nog vrij fris was. Na een ontbijt, compleet met ham en eieren uit Canada ( merci beaucoup omke Gaetan ! ), hebben we de dikke V10 weer aan geslingerd en ging het richting de hoofdstad van de VS, Washington DC. Het eerste deel van de route ging wederom door het werkelijk prachtige Pennsylvania, zeker met de mooie blauwe luchten van vandaag.

Amish-farm

We konden het niet laten om nog een ploegende Amish-boer op de foto te zetten, en tevens een foto te maken van een boerderij in het beginnende voorjaar in deze streek. Het is prachtig om met dit weer door deze omgeving te rijden. Maar al gauw, het was vandaag maar een korte etappe, belandden we in de drukte van Baltimore en vervolgens Washington. Aan de noordkant van DC is een camping tussen twee snelwegen in en een echte uitvalsbasis om de stad te bezoeken. Je komt hier niet voor je rust met al dat razende verkeer. Omdat we de camper al vrij vlot op zijn plek hadden staan, kochten we bij de receptie twee kaartjes voor de metro en de bus bracht ons in 20 minuten naar het metrostation. Daarna stonden we in een half uur midden in het centrum. Het eerste bezoek was aan het Capitool, waar het natuurlijk stikte van de toeristen.

Ineke voor het Capitool

Daarna hebben we het Witte Huis gezocht, maar konden er niet goed bij komen. Het was al met al een gigantisch eind lopen en dat hebben we net niet ver genoeg gedaan voor dit onderkomen van Barack en Michelle. Spijtig, maar helaas. We hebben nog een aandenken gekocht in het Hard Rock Cafe en wilden er graag een hapje eten: wachttijd anderhalf uur. Gelukkig zat het plaatselijke hamburger-etablissement met de gele M om de hoek, dus deze keer maar een snelle hap. Overigens is de koffie er zeer goed, overal in de States eigenlijk.

Veel beveiliging overal

Geen gedoe met schuim erop en eerst nog bonen malen, maar gewoon een stevige kop zwarte filterkoffie. Zo hebben we de koffie het liefst. Het werd tijd voor het openbaar vervoer naar de camping, en het was al weer donker toen we op de camping aankwamen. We weten nog niet wat we morgen gaan doen, waarschijnlijk richting de natuur in de vorm van het Shenandoah National Park, hier om de hoek ( 80 mijl ). Maar niet zonder de tweede prijsvraag aan te kondigen ! Die luidt: we zijn nu in Washington DC, hoeveel staten hebben we doorkruist tot onze aankomst hier ? Tel hierbij de provincie(s) in Canada bij op en stuur dit aantal in onder vermelding van prijsvraag 2. Inzenden kan weer op de gebruikelijke manier via het gastenboek. Voor de winnaar ligt er een lokaal product uit Washington DC klaar, dus doe mee en win ! Tot de volgende keer !

Kijk Michelle eens blij kijken met bezoek uit Holland.

Pennsylvania en The Amish

Hallo iedereen,

Terwijl jullie allemaal weer op 1 oor liggen, behalve de familieleden in Canada, gaan wij weer verder waar we zijn gebleven. Het is nu woensdagavond en we hebben vandaag een dagje Amish-cultuur achter de rug. We zijn gisteren in de namiddag aangekomen in deze streek, die naast landelijk ook erg mooi en schoon is. Men past hier goed op de omgeving. Gisteren was weer een rij-dag en naast lange Interstates ( hoofdautowegen ) zijn we tevens door Nationale parken gereden. 

Er gebeurden rare dingen....

Een ervan behoorde ooit tot de Mohawk-indianen en men herinnert je op vele manieren aan dit verleden. Naast de vreemde indianennamen van straten duidt alles in de streek op een indianenverleden, zoals de vele indianenbeelden in de tuinen. Waarschijnlijk serveert de plaatselijke McDonald’s een Mac-Mohawk, maar dit hebben we niet gecontroleerd. Naast indianennamen kwamen we ook andere namen tegen die we hier niet hadden verwacht: Belfast, Nazareth, Betlehem, Lebanon, Poughkeepsie en andere exotische namen. Maar goed, gisteren vonden we een camping in Bowmansville, een dorpje midden in de Amish-streek. Na een rondje over het campingterrein volgde een flinke onweersbui en zijn we vroeg onder de wol gedoken.

Dreigende situatie

We waren redelijk moe na twee lange rij-dagen. Vandaag dus rust en een dagje cultuur. Zoals u wel weet zijn de Amish een zeer gelovig volkje dat nog op traditionele wijze leeft. Men zegt zelfs zonder elektriciteit, maar zeker zonder zware landbouwmachines. We hebben enkele boeren hun land zien omploegen ( klik hier ) waarvan er eentje maar liefst 10 paarden voor de ploeg had. Verder bewegen ze zich voort in hun kenmerkende koetsjes met een paard ervoor. Deze koets heeft dan weer wel een accu, want ze hebben knipperlichten aan de achterkant. Op de hoofdwegen is een soort van brede vluchtstrook, speciaal voor deze kleine zwarte wagentjes met hun paarden. Het land is soms behoorlijk glooiend om niet te zeggen steil, dus de 1 pk karretjes hebben het soms moeilijk.

Nostalgische beelden in Pennsylvania

Vanmorgen na het verlaten van de camping, het weer was half bewolkt en fris, vonden we een soort van toeristisch winkelgebiedje waar je hetzelfde gevoel krijgt als in Volendam, alles gericht op de toerist. We waren vroeg en een uur later verschenen de eerste bussen met hoofdzakelijk oudere Amerikaanse toeristen. Na wat kleine aankopen was het tijd voor de Farmers Market, een overdekte markt waar overwegend voedsel te krijgen is. Je mag er van alles proeven en dit hebben we dan ook volop gedaan. We hebben wat fruit gekocht, vervolgens een vette hotdog en een halve liter koffie en we konden er weer wat uurtjes tegen. In deze omgeving rijdt nog een originele stoomtrein en deze hebben we voorbij zien komen, luidt toeterend met de stoomfluit en al rokend ( klik hier ). Na een rondje door het spoorwegmuseum hebben we een rondje gereden over het platteland, dat soms wel heel erg glooiend was. Maar wij hebben gelukkig 350 paarden die het werk doen, dus ons kenmerkende karretje heeft nergens moeite mee. Het is erg mooi in Pennsylvania, de staat waarin dit gebied ligt, en overal zie je de koetsjes rijden. De mensen hier dragen overwegend zwarte kleding en de mannen dragen strohoeden en lange baarden.

Traditioneel gekleed, geen H&M

De dames zijn gekleed in lange donkere jurken en hebben een kapje op hun hoofden. Verder is de step vrij populair, zowel bij volwassen als bij kinderen. Daaruit blijkt dat deze bevolking geen fossiele brandstoffen verbruikt. Tegen het eind van de middag dachten we nog even een kleine hap te nuttigen in een wegrestaurantje, maar dit resulteerde in het feit dat we vanavond niet meer hoeven te warm eten. Het blijft wennen aan de grote porties in dit deel van de wereld. Overigens is het eten goed in te nemen, en nee, we zitten praktisch niet bij de Mac, hoor. De koffie is ook perfect, alleen is de kleine editie hier wat we thuis een extra large zouden noemen. Het werd tijd voor een camping na deze rustige dag in dit gelovige deel van Amerika en die vonden we in Lancaster. Een groot terrein met campers zo groot als touringcars. Hierbij valt ons campertje zo nu en dan in het niet…… Soms hangt er achter deze rijdende kampeerbungalows nog een auto, voor de boodschappen zeker. Dat was het weer voor vandaag. Morgen gaan we richting Washington, vrijdag op de thee bij Barack en Michelle. Daar vandaan het volgende verslag en dus tot ziens ! Groeten van Sip en Ien.

Op natuurkracht.....

Terug naar de States.....

Hoi iedereen,

We are on the road again, of met andere woorden: we zijn weer onderweg. Vanmorgen hebben we afscheid genomen van de familie Lessard in Dixville. We hebben bij hen een geweldig weekend beleefd en willen hen nogmaals via deze weg bedanken voor de gastvrijheid en de gezellige momenten bij hen thuis. We zijn heel erg blij dat we via Canada zijn gereden en op deze manier leden van de familie hebben leren kennen waarvan we tot dan toe alleen de namen kenden. We gaan de stevige ontbijten van omke Gaetan en tante Mary missen, en de koffie die altijd klaar stond. En de herten en kalkoenen in de tuin, de Hummer, de wodka en het zwarte overhemd; geweldig en bedankt ! Maar de camper moet naar Miami, vandaar het vertrek maandagmorgen. We hebben eigenlijk het grootste deel van de dag gereden en hebben een camping gevonden in Saratoga, een van de zeer weinige die open is in deze tijd van het jaar. Wat dat betreft zijn we te vroeg, hoewel de natuur in de Adirondack Mountains in de staat New York al tot leven komt. We werden vrij makkelijk weer toegelaten tot de US en hebben er maar wat vaart in gezet. We hebben deze dag benut om wat kilometers te maken en hebben relatief weinig nieuws. Maar wel foto’s, dus nu volgen enkele kiekjes van de afgelopen dagen in Canada. We gaan er morgen weer wat vaart achter zetten en hopen woensdag een dag in Amish gebied door te brengen. Dan weer een verslag zoals jullie gewend zijn van ons. Tot dan en de groeten van Sip en Ien !

Camping Lessard te Dixville, Canada

 

De gastheer en gastvrouw voor het weekend

 

Sipke schiet een beer uit de boom.......

 

......die bij Ineke op haar schouder belandt !

 

Back in de USA.

 

Richting Canada.....

Hallo vrienden en vriendinnen,

Daar zijn we weer, binnen het bereik van een netwerk. Op moment van schrijven is het 19.30 en we zitten aan de keukentafel bij oom en tante in Dixville in Canada. We zijn vrijdagmiddag tegen 13.00 uur aangekomen en sindsdien hebben we alleen nog maar bijgepraat en kennis gemaakt met familieleden die we nog niet kenden. Maar even terug naar donderdagmorgen. We waren al vroeg uit de veren om te vertrekken naar het

Onze onderkomen voor 22 dagen

ophaalpunt, waar een shuttle ons zou komen oppikken om ons naar de camperverhuurder in Tappan te brengen. Dit verliep allemaal zeer soepel en om half 9 waren we al ter plaatse. Onze camper stond al klaar en men had de kachel aangestoken om de boel van binnen te verwarmen. Een klein uurtje later reden we van het erf, de koffers al verdeeld over de vele kastjes en de water- en gas- en benzinetank gevuld. Het weer was goed, de zon scheen en de 10 cilinders en de 350 pk’s hadden er zin in. Wij ook, dus op naar het noorden van de US, richting de Canadese grens. Deel 2 van de vakantie was begonnen. Het rijden met zo’n camper gaat zeer soepel, het is een automaat en het apparaat is zeer krachtig, maar dat moet ook wel. Dit autootje weegt 4,5 ton, dit is 4500 kilogram voor de langzame rekenaars. Wat er uit komt moet er ook weer in, daar kwamen we vrijdag achter bij de pomp ( slik ! ). We hadden het benzinebudget ruim opgezet en dit was geen onverstandige zet, kwamen we achter.

Ergens in Vermont

Maar goed, we reden New Jersey en New York uit, door Connecticut en Massachusetts en reden Vermont in. Onderweg een stop bij een supermarkt om de koelkast te vullen en daarna op zoek naar een camping voor de eerste overnachting. We hebben vakantie, dus de cruise control stond op 55 mijl / 90 kilometer maximaal. Met deze snelheid vliegen de trucks je om de oren, links en rechts komen ze om je heen, sommigen met minstens 120 km/h. Van begrenzers hebben ze hier nog nooit gehoord. We vonden een camping met de naam Running Bear Campground. Eigenlijk nog niet open, maar de eigenaar gunde ons een plekje. Onze eerste maaltijd in de camper smaakte prima en we lagen vroeg in bed, met de kachel op halve sterkte want de voorspellingen gaven nachtvorst aan. Vrijdagmorgen weer verder en we belandden in een omleiding wegens onder water gelopen wegen.

Omke en Mouike in Canada

Tegen 12 uur stonden we op de Canadese grens en op dat moment waren we de enigen die de grens wilden oversteken. Maar dat gaat niet zomaar. De beambte in het grenshokje had de nodige vragen en was hoofdzakelijk geïnteresseerd in de hoeveelheid drank, drugs en wapens die we mee wilden nemen naar Canada. Het ging alleen om het eerste in ons geval, maar men wilde dit wel even zelf controleren. De camper moest aan de kant, wij eruit en de sleutels inleveren. We werden vriendelijk verzocht voor de camper plaats te nemen en twee personen hebben alle kastjes, koffers , hoeken en gaten doorzocht en na een minuut of 20 waren ze van mening dat we goed volk waren en mochten we de grens over. En toen stonden we binnen 5 minuten bij Omke Gaetan en Mouike Mary voor de deur. We hebben de hele middag bij zitten praten en ’s avonds een maaltijd genuttigd met alle neven en nichten met hun kinderen. Zaterdagmorgen: sneeuw !

Ineke in de Hummer

De wereld was weer wit, niet erg maar toch. We hebben de ochtend aan de keukentafel doorgebracht en in de middag brak de zon door. Tijd voor wat 4x4 avontuur in de bossen. Ineke en Sipke zijn met de “ bike “ , een soort 4x4 golfkarretje, naar de spoorbrug in de buurt geweest en daarna hebben we een tochtje door de bossen gemaakt. Hoe Ineke deze monstertruck bestuurt, zie je hier.
Morgen is het zondag en gaan we met de gehele familie brunchen. Maandagmorgen denken we weer te vertrekken en gaan we de US weer in. Waar we belandden weten we nog niet, maar dat ga je maandagavond weer lezen. Dus tot de volgende keer maar weer ! Groeten van Sip en Ien.

Beestjes in de tuin, gewoon voor het huis !

 

New York City 3

Hallo allemaal,

Hier ons derde en laatste verslag uit New York. Het is een verblijf van 3 dagen geweest waarin we alle seizoenen hebben meegemaakt, lijkt het wel. Toen we maandag aankwamen was het warm en scheen de zon zo nu en dan. De korte broek kon aan. Gisteren, dinsdag, was het fris en heeft het een groot deel van de dag geregend. En vanmorgen, je raad het niet, lag er sneeuw op de auto’s en had het gevroren !

Sneeuw !

Het was ronduit steenkoud, maar een groot voordeel was dat de zon volop scheen. Een mooie dag voor de Hop-on / Hop-off bus dus. Lekker de toerist uithangen. Na het ontbijt dus weer met de trein naar Manhattan gereden, we kennen de weg zo langzamerhand. We waren het station nog niet uit of we hadden al twee tickets voor de bus met open dak te pakken. Deze bussen rijden een vaste route en op bezienswaardige plekken hebben ze vaste stops. Daar kun je eruit en heb je je ding gedaan, dan hop je er weer op. Elk kwartier verschijnt er weer een nieuwe bus. Onze eerste stop was The City Hall, vlak bij de Brooklyn Bridge. Nou was onze eerste bus er eentje met een plastic dak, waar de sneeuw nog op lag. De plastic panelen sloten niet helemaal, waardoor de bovenverdieping van de bus zo nu en dan werd getrakteerd op een stroom gesmolten sneeuw.

Hoppen in en uit de bus

Maar goed, was inclusief zullen we maar denken. Die City Hall was niet zo interessant, leuker was een wandeling over de Brooklyn Bridge, waarvan af je prachtige foto’s kunt maken van de skyline van Manhattan. De fietsers op de brug zijn minder blij met al die toeristen met hun camera’s, ze versperren veelal het fietspad en de F- en M- woorden zijn dan ook niet van de lucht. Vanwege de heldere blauwe lucht hebben we de wolkenkrabbers van de stad mooi kunnen vastleggen. Daarna zijn we Lower Manhattan doorgelopen, je komt dan o.a. via Wall Street en de New York Stock Exchange. Wij beleggen niet, dus voor ons geen hoogtepunt. Dat was het volgende onderdeel van deze dag wel: een heli-vlucht over de stad. We vertellen het niet, kijk zelf maar. Met recht een hoogtepunt ! Zeker met dit schitterende weer. Voor beide was het de eerste keer in een wentelwiek en zelfs Ineke, die amper in een lift durft te komen, was very excited. Na deze belevenis op hoog niveau hebben we de bus maar weer opgezocht die ons via de halve stad af heeft gezet bij Central Park, het grote groene deel van Manhattan. Hier hebben we een uurtje rond gesjouwd, maar ook nu deden de voetjes al weer redelijk zeer vanwege de vele kilometers lopen de afgelopen dagen.

Uitgeblust.....

We besloten een warme hap te nuttigen op Times Square en zijn terug gelopen naar het station om de trein naar Newark te nemen. De laatste kilometer naar het hotel was zwaar en languit op bed liggen we dit verslag te typen. We hebben het idee of hebben we de meeste bezienswaardigheden wel gezien in NYC en hebben het ook wel gehad met de drukte. Want dat is het: druk ! Zeker met mooi weer, zoals vandaag. Maar wel de moeite waard, waarbij Ground Zero de meeste indruk heeft gemaakt. Morgenvroeg met de shuttle naar de camperboer en dan richting Canada, waar we het paasweekend bij familie door gaan brengen. Hier komt waarschijnlijk ook het volgende bericht vandaan. En voor mensen die bijna niet konden wachten, hier is ie dan: prijsvraag 1! De vraag van de eerste van de drie prijsvragen luidt: als je de prijs van een treinkaartje, enkele reis, van Newark Penn Station naar New York Penn Station voor 2 personen vermenigvuldigt met het aantal blaren op Sipke zijn linker voet, hoeveel dollars heb je dan ? Onder de goede inzenders verloten we een lokaal product uit New York. Inzenden tot 10 mei en is mogelijk via het gastenboek o.v.v. Prijsvraag 1. Tot ziens ! Sipke en Ineke.

De skyline van Manhattan vanaf Brooklyn Bridge.