Key West op zijn best !

Gegroet, volgers van deze blog,

In het vorige verslag waren we halverwege Florida en tevens op de helft van de A1A, de route die van noord naar zuid praktisch de hele kustlijn van Florida volgt. Aangezien een zeer groot deel van deze route eigenlijk alleen maar door bebouwing gaat hebben we na het verlaten van Sebastian Inlet SP de I95 opgezocht, de Interstate van noord naar zuid, om wat snelheid te maken. Het doel was de Florida Keys met als uiterste puntje Key West. En daar zitten we nu. Het is op dit moment zondagmorgen 09.30 uur en we zijn aanbeland op een camping zo’n 5 kilometer van het centrum van Key West.

Een leguaan naast de camper.....

We bereikten de Florida Keys vrijdagmiddag en wilden weer graag een plek op een State Park, maar de eerste die we tegen kwamen was volgeboekt. De zon scheen volop, het was warm en we hadden zin in zwemmen, dus we namen de eerstvolgende camping en kregen een plekje aan een strandje, met achter de camper de ingang van een jachthaven. Het water is hier tropisch blauw, tegen het groene aan, maar er wordt aangeraden er niet in te zwemmen. Aan de voorbij zwemmende kwallen te zien leek ons dit een goed advies. Daarnaast is er een kans op een onderonsje met een alligator, reden te meer om het zwembad op de camping te bezoeken. Overigens was onder het oppervlak van het havenwater koraal te zien in de mooiste kleuren, dat dan weer wel. Een uurtje zwemmen deed ons enigszins opfrissen en daarna was het tijd voor een borrel en een hap eten aan de havenkant. Zaterdagmorgen hebben we onze reis naar Key West vervolgd. Het was nog een kleine 175 kilometer naar het eindpunt en deze route loopt over veel bruggen, waarvan de langste ruim 10 kilometer, de 7 Mile Bridge. Op vele plekken zie je rechts de Golf van Mexico en links de Atlantische Oceaan. Een hele mooie route, die erg druk is maar toch goed loopt. We hebben enkele stops gemaakt en uiteindelijk vonden we een camping in de buurt van het centrum van Key West. Toen we net te plek stonden en naar buiten keken, liepen er 3 leguanen op ons terras.

Een vette Amerikaan en een zuinig Japannertje

De grootste was ongeveer een meter lang en we hebben ze natuurlijk direct op de foto gezet. Ondanks hun gevaarlijke uiterlijk zijn ze banger voor ons dan wij voor hen. Key West is erg druk en er is vrijwel geen parkeerruimte voor campers, vandaar het advies van de receptie van de camping een scooter te huren. Zo gezegd zo gedaan, dus Sip en Ien gisteren op de Yamaha naar het centrum. De scooter is hier erg populair en regels zijn er niet. Helm is niet verplicht ( volgens ons niet eens verkrijgbaar ) en de scooter rijdt meer dan 60 kilometer per uur. Je kunt hem overal kwijt in het dorp, dus dit is erg makkelijk. Key West is erg toeristisch en je vind er eigenlijk alleen kroegen en souvenirshops. Ook veel galerieën met al dan niet plaatselijke kunst, met maar 1 thema: oceaan. Bos zie je hier dan ook zeer weinig…. Het is hier vooral zien en gezien worden, maar dat levert dan ook mooie, interessante en ook vooral vreemde figuren op. Maar dit maakt het dan ook wel weer leuk. Zaterdag lag er een cruiseschip aan de wal en dit zie je dan direct aan de drukte in dit relatief kleine plaatsje. Verder kun je er lekker eten en vooral veel drinken. Wat opvalt is dat, wanneer je in New York een blik bier koopt, je deze in een papieren zakje moet meenemen.

Mooie huizen in Key West

Hier lopen velen met grote plastic glazen bier over straat en maakt het allemaal niks uit. Ons ook niet, dus we hebben het wederom best naar de zin in deze tropische sferen. Het weer is overigens telkens weer een verrassing. Het ene moment is de lucht zwaar bewolkt en vermoed je een onweersbui, 20 minuten later kan het zomaar stralend blauw zijn en brand je van het terras. De jas hoeft in beide situaties niet aan, de temperatuur is ver boven de 30 graden. Vandaag is het zondag en gaan we wederom op de scooter naar het dorp. Deden we eerder de aankondiging dat we het slagen van Ineke op grootse wijze zouden vieren, dit gaan we vandaag organiseren door middel van een diner-cruise op ( of in ? ) de Golf van Mexico. Wat dit exact in gaat houden weten we nog niet, maar zal iets met een driemaster worden, varen naar de ondergaande zon en lekker eten. We hopen dat de dolfijnen nog iets in petto hebben. Ze hoeven niet in koor iets ter felicitatie te zingen, maar een mooie sprong uit het water zou welkom zijn. We gaan dit in een volgend verslag laten weten en tot zover, de groeten van Sip en Ien maar weer.

Update na de diner-cruise: op de weg terug naar de camping kwamen we een McDonalds tegen ( veel lof voor de snelle netwerkverbindingen bij deze hamburgerketen ) en dachten we jullie toch vandaag nog maar even deelgenoot te maken van ons romantisch diner bij een ondergaande zon. 

Key West vanaf het water

En geloof ons, het dalen van de koperen ploert in de Golf van Mexico was een prachtige vertoning. Ook het eten aan boord was prima, evenals het weer en de drankjes. Er was 1 minpuntje: de entertainer van deze cruise. Een reggae-achtig type met de twijfelachtige naam “ Frankendread “, die zo vals zong dat de dolfijnen, roggen en schildpadden uit pure lijfsbehoud naar diepere wateren zijn afgezonken om dit veel te luide gejammer maar niet te hoeven aanhoren. We hebben dan ook geen vis of ander zwemmend schepsel gezien, erg jammer van deze surrogaat Bob Marley. Verder was het een mooi boottochtje met lekker eten. Na deze pijniging aan de gehoorgangen, wilden we nog een winkeltje bezoeken waar Ineke een mooi horloge had gezien.

Frankendread, met een valse bijsmaak

Als aankomend projectmanager hoor je goed bij de tijd te zijn en Ien was al jaren verstoken van een degelijk uurwerkje. We kwamen een prijs overeen en de verkoper had een goed verhaal over garantie en hoe mooi Key West wel niet was. Tot het op betalen aankwam en hij 50 dollar meer aansloeg. Sipke’s humeur na Frankendread was al niet al te best, en dit geintje viel dan ook niet in goede aarde ! Op een gegeven moment wilde de verkoper alleen nog met de lady praten, want de gentleman werd hem te “ mad “, en hij praatte niet met mad-men. Nou, wij niet met “ uitgekookte “ verkopers, dus op de scooter en weg uit dit gekkenhuis op het voeteneind van Florida. Ach, zo erg is het nou ook weer niet, maar morgen slingeren we de 10 cilinders weer aan en zoeken een State Park op richting Miami. We spraken met een Canadese buurvrouw op de camping, die ons al heeft uitgenodigd om, als we naar de natuur willen reizen, welkom zijn bij haar thuis in Vancouver. Een zeer aanlokkelijk idee na de drukte van dit Salou in Florida. Goed, tot zover maar weer. We naderen stilaan het eind van deze reis. Maar eerst nog de derde prijsvraag natuurlijk ! Hier komt ie: hoever is Cuba op zijn kortst van het vaste land van Amerika verwijderd, in mijlen ? Inzendingen weer via het gastenboek a.u.b. onder vermelding van prijsvraag 3. Tot ziens ! Groetjes van jullie reisleiders Sipke en Ineke.

Geen commentaar.....

BREAKING NEWS !!!!!

Breaking news !!! We onderbreken deze blog even voor een newsflash. Terwijl we onderweg waren naar de Florida Keys kreeg Ineke het zeer verheugende nieuws dat ze is geslaagd voor haar diploma Project Management IPMA-D: met een dikke vette 7 !!!!! U begrijpt dat dit vandaag uitgebreid zal gaan worden gevierd. Ook Obama ( Ineke mag Barack zeggen ) heeft al gereageerd ( klik hier ).

 

...

 

In Florida

Wederom hallo iedereen,

Het is op dit moment donderdagavond en we zijn ongeveer halverwege Florida. Weer hebben we een plekje gevonden op een State Park en deze keer is het The Sebatian Inlet S.P. Dat vinden we veel mooier dan op een regulier camperpark. Je staat er midden in de natuur en je loopt er tegen allerlei beestjes aan. Maar even terug naar donderdagmorgen. We vertrokken van een camping in de buurt van Savannah na een slechte nacht slapen. Het was ontzettend benauwd in de camper en met name Ineke had hier erg last van. We kunnen ook de airco de hele nacht laten draaien, maar het aan en uit slaan van dit apparaat komt de nachtrust ook niet ten goede ( net als de kachel als het koud is ). Maar een douche en een sterke bak koffie doet wonderen en op pad maar weer. Na een halve ochtend rijden belandden we op Jekyll Island, een Nationaal Park in het noorden van Florida.

De kleinste kerk in de US

Op de weg er naar toe stond ergens langs de kant van de weg de kleinste kerk van Amerika. Er konden maar liefst 12 mensen tegelijk in. Jekkyl Island dus. Dit is een schiereiland wat je bereikt via een hoge brug. We waren nog niet aan de andere kant of we werden getrakteerd op de ergste hoosbui tot dan toe in deze vakantie. Dit nodigde niet uit tot langer blijven, zeker na een blik op de donkere luchten rondom het eiland. We hebben voor de goede orde nog een rondje gereden langs de stranden en vervolgens was het koers naar het zuiden. Er loopt een lange weg van noord naar zuid door Florida en deze volgt de gehele kustlijn, de A1A. Tot nog toe volgen we deze route en halverwege donderdagmiddag moesten we de pont op om een rivier te passeren. Hiermee vermeden we het centrum van de stad Jacksonville en bracht even wat afleiding. Hier zagen we de eerste pelikanen, zittend op palen aan de kant van de rivier. Statig keken ze naar de vertrekkende pont. Uiteindelijk belandden we donderdag tegen het eind van de middag op Annastasia Nationaal Park, waar gelukkig nog een plek vrij was om de camper te parkeren voor een nacht.

Heen en weer......

Na het avondeten volgde nog een wandeling over het strand, die we vrijdagmorgen na een betere nachtrust hebben voort gezet. De zon scheen deels en het was zeer rustig op het strand. Ondanks het minder zonnige weer is de temperatuur wel hoog, dus de korte broek is vanaf nu zeker een blijvertje. Al rijdend over de A1A kom je door plaatsen als Daytona Beach en andere zeer exotische plaatsen, maar eigenlijk rijd je door 1 groot resort. Het ene gigantische complex volgt het andere grote en dure hotel op, en tussendoor zie je eigenlijk alleen restaurants, motels, tattoo- en surfshops, heel veel reclame over hoe je je overtollige vet kunt laten wegzuigen, en waar je de beste tandarts of chirurg kunt vinden. En verder heel erg dure optrekjes met uitzicht op de oceaan, achter hoge muren en sommige met portier of slagboom.

Eerste contact met het zoute water

Wel vonden we een parkeerplek aan het strand en tijdens een flinke zonnige periode hebben we even lekker in de zee gezwommen. Het water is lauw, de zon was zo nu en dan best fel, en daarom zijn onze schouders nu ook rood…. en doen net niet heel erg pijn. Vervolgens tijd voor een stukkie om, even van de A1A af, en op een gegeven moment reden we richting het Kennedy Space Center in Titusville, u weet wel, van de Space Shuttle. We troffen het niet, want vanwege een blikseminslag en de daarop volgende branden was er een weg afgesloten en konden we alleen vanuit de verte een blik werpen op de grote hal waar men voorheen de Space Shuttle voorbereidde op zijn aanstaande vlucht, en de lanceerplatforms. Even verderop ligt Cape Canaveral, een spannende naam, maar dit blijkt ( afgezien van het NASA-terrein, waar je niet mag komen ) een haven te zijn waar twee gigantische cruiseschepen lagen afgemeerd, en verder weer hetzelfde beeld van resorts, hotels, enzovoort. Je begrijpt het al, Sip en Ien gingen weer op zoek naar een State Park en dit vonden we, alwaar dit verslag wordt geschreven.

Incoming !!!

Een “ Inlet “ is eigenlijk een inham, waar de oceaan een stuk het binnenland in komt. We staan met de camper vlakbij het water en we hebben dolfijnen gezien, die vanuit zee de inham in zwemmen. We hebben een tijdje langs de oever gelopen om ze op de foto te krijgen, maar een naderend onweer gooide roet in het eten. Het weer voor de komende dagen blijft erg onzeker, men spreekt van heftige buien en veel regen. We gaan het zien. We hebben besloten om toch door te rijden naar Key West, het uiterste puntje van Florida. Via welke route en hoe snel weten we nog niet, dit is afhankelijk van het weer. Zoals altijd ga je dit weer lezen, en daarom tot de volgende keer maar weer ! Groeten, Sip en Ien.

 

Beetje onduidelijk vanwege de telelens, maar het zijn toch echt 2 dolfijnen

 

We naderen de zuidkust.....

Dag lieve mensen,

Hier weer een update van onze vakantieblog. We beschikken na twee dagen weer over een netwerkverbinding, want de afgelopen nacht stonden we weer in een nationaal park. Zoals jullie weten waren we onderweg naar Myrtle Beach in South Carolina, maar dit bleek een soort van Scheveningen te zijn met heel veel drukte op de lokale wegen en schreeuwerige reclameborden in de bermen, sommige zo groot als een half voetbalveld.

Blijft mooi.........

Niks voor ons, dus we zijn een stukje verder naar het zuidwesten gereden en belandden bij toeval in een erg mooi nationaal park aan de Atlantische oceaan. Gelukkig was er nog een plekje voor een nacht, want het schijnt hier Springbreak te zijn, waarbij vele mensen met hun campers en caravans de kust en het warmere weer in het zuiden opzoeken. Wat verder opvalt in dit deel van de States zijn de vele kerken die je voorbij komt, bijna allemaal met een Baptistische inslag. Zo nu en dan zien we er een met een katholieke achtergrond, maar het lijkt wel of zijn er meer kerken dan tankstations in het zuiden van de US. Dat is opvallend met al die benzine slurpende wagens op de weg. Verder zijn de wegen lang en recht ( klik hier ) en lijkt er soms geen eind aan te komen….. Maar goed, we stalden onze motorhome op Huntington Beach National State Park, op nog geen 100 meter lopen van het strand.

Helemaal voor ons alleen

Nog een gek feitje: op een State Park mag geen alcohol worden genuttigd, dit wordt door meerdere borden kenbaar gemaakt. En dat met 30 graden en de blikjes op een ideale temperatuur in de koelkast, en een droge keel van de vele kilometers…… Dit verbod hebben we dan ook maar op slinkse wijze omzeild. Op dit Park waren krokodillen te vinden, gelukkig in een soort van meer en zolang je jezelf maar niet in dit water begaf konden ze weinig kwaad. We hebben er enkele kunnen spotten en dit was een mooie aanvulling op onze verzamelde en gekiekte fauna tot nog toe. Alligatoren dus, naast de vele eekhoorns, veelkleurige vogels en andere kruipende wezentjes. Maandagavond hebben we, na het avondeten, een wandeling over het strand gemaakt, terwijl de vloed op zijn hoogtepunt was. 

Spannend muziekje..........

Dit is schijnbaar niet gebruikelijk bij de Amerikanen, want we hadden het strand praktisch voor ons alleen. Men zit liever een kampvuurtje te maken naast de camper of laat de honden uit. Bijna iedere campereigenaar is hier tevens in het bezit van een of meer honden. Dinsdag vroeg uit de veren, want het was bewolkt en tijd voor een stad. Charleston deze keer en het doel was om rond te lopen in het historische centrum van deze oude stad van de dans en zijn karakteristieke huizen. Na twee uur rijden kwamen we in de buurt, maar het duurde even om ons campertje geparkeerd te krijgen.

Historische gevel in Charleston

Op de openbare parkeerplekken in het oude centrum werden we geweigerd, maar uiteindelijk mochten we hem, na vriendelijk vragen aan de manager, parkeren op het terrein van een supermarkt. Hij had een A4-tje geschreven met de tekst dat we zijn gast waren en de wagen niet mocht worden weggesleept. Nadat we dit achter het voorraam hadden geplakt konden we op missie naar het centrum. Het historische centrum is relatief klein, met de gebruikelijke koetsjes voor de toeristen. Ook lag er een groot cruiseschip voor anker en dit was te merken aan de vele, met name oudere stellen die op zoek waren naar souvenirs en andere snuisterijen. We hebben wat mooie oude huizen met veranda op de foto gezet, een hapje gegeten, nog een rondje gelopen en hebben ons huis op wielen opgezocht om de drukte achter ons te laten en verder te trekken naar de volgende staat, Georgia. Deze hebben we net niet bereikt en staan op dit moment 10 kilometer voor Savannah, een kuststad in het noorden van Georgia. De camping is net nieuw en het netwerk prima. Het weer wordt een beetje onzeker de komende dagen, hoewel de temperatuur hoog blijft ( 25-30 graden ). Afhankelijk van het weer beslissen we wat we gaan doen. Dit lees je de volgende keer dan wel weer. Nu nog een plasje in het toiletgebouw, waarbij de zaklamp uit het gekregen overlevingssetje prima van pas komt, want het is aardedonker op de camping! Voor nu de warme groeten van Sipke en Ineke.

Oppassen vogel !!!

Gezien in Charleston: een Harley Fietsidson

De Amerikaanse natuur in

Hoi trouwe volgers van onze blog,

Wederom waren we een poosje van de wifi-wereld afgesloten en dat had te maken met de wondere wereld van de Amerikaanse natuur waar we na ons bezoek aan Washington DC in belandden. En natuur hebben we gezien, maar daar over zo dadelijk meer. Na onze tweede nacht op de camping in DC werden we wakker met een wolkeloze hemel en beloofde het een stralende dag te worden. Voor het eerst de korte broek en de rok uit de koffer, zodat de we kleur op de beentjes konden gaan opdoen. Na een douche en een flink ontbijt schoven we aan in de zaterdagmorgen file, want rondom Washington staat men schijnbaar elk moment van de dag in de rij, ondanks de 5 tot 6 rijbanen naast elkaar. Toen we de ring verlieten en richting het westen aanhielden werd het al gauw rustiger en reden we richting ons doel voor zaterdag, het Shenandoah National Park, zo’n 110 kilometer vanaf de camping. Niet een dikke rij-dag dus. Door dit park loopt een weg van noord naar zuid, de Skyline-drive, en deze route is 110 mijl lang, snel gerekend een kilometer of 185.

Overstekend wild

De snelheid is hier maximaal 55 kilometer per uur, zodat je volop van de gigantische vergezichten kunt genieten als je over deze steeds verder oplopende weg rijd. Na een strenge winter hier is de natuur redelijk achter en dat kun je duidelijk zien aan de nog kale bomen en begroeiing, maar dit zou de kans op het zien van wilde zwarte beren moeten verhogen. En dat klopte. Op een gegeven moment stonden er auto’s stil op de weg en stak er een moederbeer met 2 kleine beren de weg over, en we garanderen jullie: dat is wel even wat anders dan een haas met haast tussen Jutryp en Hommerts. We waren nog maar net in het park, dus dat beloofde veel voor de rest van de route.

Een kilometer of 40 verder zat er een redelijk grote welp naast de weg tussen de grassprieten te wroeten. Ook hier weer de nodige toeschouwers en we kregen de kans een mooie foto te maken van het overigens zeer relaxte dier. Geweldig, zo’n ontmoeting met een dier dat bij ons thuis alleen in de dierentuin voorkomt. Verder struinen er vele herten langs de weg, maar die hebben vaker auto’s gezien en zijn niet heel erg schichtig. Alleen als je stopt schieten ze weg. Halverwege de route is een camping midden in de natuur, zonder stroom en luxe voorzieningen. Hier stonden we tegen 3 uur ’s middags stil en besloten we te overnachten. Niet direct natuurlijk, want het weer en de tijd lieten een mooie wandeling door de natuur toe. In de buurt was een waterval en die kon je over een trail ( looppad, niet van asfalt ) bereiken en dat hebben we geprobeerd.

De paden op ( of af ? ).....

Dat is ook gelukt, want de heenweg ging hoofdzakelijk bergafwaarts over een goed begaanbaar pad. Na een foto van het naar beneden stortende water werd het tijd om terug te gaan en dat hebben we geweten. Via een andere route ging het steil bergop en was het klauteren geblazen over grote stenen en glibberige paadjes. Maar na enkele verplichte pauzes bereikten we de camping weer en waren we bijna 3 uur verder. Dat was een aanslag op onze toch al vermoeide kuiten na twee dagen Washington. Omdat het gauw donker werd sliepen we vrij vroeg en zondagmorgen scheen wederom de zon, maar was het wel 10 graden warmer. We wilden vroeg vertrekken, zodat we misschien weer allerlei beestjes zouden zien onderweg, maar dit viel tegen. Totdat Ineke een beer(tje) zag zitten in een boom, een meter of 4 boven de grond. We keerden de camper, reden het dier voorbij, keerden weer en op het moment dat we stopten sprong hij van zijn plek en spurtte de bossen in. Nooit geweten dat een beer zo snel kan rennen en we waren te laat voor een foto. 

Nogmaals moeder en kind

Vanaf dit nationaal park zijn we eigenlijk recht naar beneden, naar het zuiden gereden en de bestemming was Myrtle Beach. We hebben besloten om de route via Virginia Beach te schrappen in verband met minder weer daar en de vele kilometers om. De zon en de hoge temperaturen lachen ons aan en daarom gaan we meer rechtstreeks zuidwaarts. Mede ook door de verhalen van een inwoonster van Florida, die we op de camping spraken en mooie plekken heeft aangewezen in het zuiden. Tegen 5 uur hebben we een camping opgezocht, omdat de afstand naar Myrtle Beach tot wel ver bleek voor 1 dag. En het was 30 graden, tijd voor een biertje en een glas rode wijn in de zon. Maandag nog een kleine 3 uur en dan staan we aan de kust in South Carolina.

Shenandoah NP

De bedoeling is om vervolgens de kustlijn te volgen en via Georgia naar Florida te rijden. We gaan er van uit dat we daar steeds kunnen beschikken over netwerken, dus we houden jullie wederom regelmatig op de hoogte! En o ja, Ineke heeft na wat aandringen ook een stuk gereden met de camper. De voorwaarden waren: niet in de stad, geen regen, geen drukte op de weg en minimaal een vierbaansweg met zo weinig mogelijk bochten. Ze heeft 15 kilometer gereden met een flauwe bocht naar links halverwege……..Toen andere er een dorp…… Groeten van Sipke en Ineke ! PS: klik op de foto's voor een grotere versie.






Er zijn ook kleinere beestjes in dit geweldig mooie Nationaal Park

Je hebt kleine..............

.......en je hebt grote.

Washington DC 2

Hallo vrienden en vriendinnen,

We hebben een onrustige nacht achter de rug en daar was maar 1 reden voor, namelijk de volgende gedachte: hoe hebben we in Washington DC het Witte Huis kunnen missen ? Die kans krijgen we waarschijnlijk voorlopig niet weer, dus besloten we er nog maar een nacht aan vast te knopen op camping Cherry Hill Park en de stad een tweede bezoek te brengen. De weersvoorspellingen spraken over onweer in de tweede helft van de middag en dan is een nationaal park ook niet je van het, dus in alle vroegte de bus maar weer genomen naar de metro en vervolgens de stad weer in. Vooraf hebben we een ontbijt naast de camper genuttigd, de zon scheen en het begon al aardig op te warmen ( op moment van schrijven komt de regen met bakken uit de lucht en horen we gerommel in de verte, tijd = 18.00 uur ). Goed, Washington DC, poging twee.

In front of the White House

Al gauw vonden we het onderkomen van Barack en Michelle en we waren natuurlijk niet de enigen die dit mooie gebouw op de gevoelige plaat wilden vastleggen. Hier worden veel camera’s uitgewisseld, zodat iedereen op de foto komt met The White House op de achtergrond. Er is veel toezicht aanwezig, en toen Sipke een stap over een afzetting zette om een familie op de foto te zetten werd er toch heel erg dringend “ Jo “ geroepen door een klerenkast van een bewaker. Toch wel fatsoenlijk om “ U “ te roepen op z’n Fries, maar Sipke was toch wel erg snel weer terug achter de afzetting…… Op naar het monument dat herinnert aan de Tweede Wereldoorlog en het Vietnam-monument.

Spreekt voor zich.......

Met name dat laatste is op de een of andere manier erg aangrijpend. Mensen ( we vermoeden familie van omgekomen soldaten in Vietnam ) kunnen een afdruk laten maken van een naam, waarvan er 58.000 (!)  zijn gegraveerd in een gigantische muur. Ook liggen er vele boodschappen en briefjes onder aan de muur die iets persoonlijks vertellen, en dit zorgt voor een emotionele sfeer die indruk heeft gemaakt. Vlakbij in de buurt is The Lincoln Monument, een soort van Colosseum met een groot beeld van Abe Lincoln erin, zittend in zijn stoel en uitkijkend over de Pool of Reflection, waarin de Needle reflecteert. Ook dit is vrij indrukwekkend. Je kunt van de Amerikanen zeggen wat je wilt, maar hier in DC is veel aandacht voor geschiedenis en dit wordt gerespecteerd.

Pool of Reflection

De monumenten en de omgeving zijn erg goed onderhouden en schoon en je voelt gewoon het respect voor de geschiedenis. Dit wordt van jongs af aan bijgebracht, getuige de vele groepen scholieren en kleine kinderen die van monument naar monument worden gesleept. Aan de gezichtjes te zien interesseert het niet iedereen even veel. Na al dit geschiedenis-geweld hebben we nog wat winkels bezocht en aangezien de lucht ging betrekken al gauw de metro opgezocht voor de reis retour naar de camping. Terug op de camping begon de lucht te lekken en we hebben de camper niet droog weten te bereiken. Tijd voor de blog en langs deze weg spreken we onze dank uit voor alle reacties en berichten. Vinden we echt heel erg leuk, en we wensen iedereen een prachtige Koningsdag op zaterdag. Wij gaan de natuur in en verlaten Washington DC. We hebben geen idee wanner we weer een netwerk tegen komen, maar houden jullie zoals altijd op de hoogte, desnoods weer bij Mac Donalds.  See Yah ! Sipke en Ineke. PS: Klik hier voor een speciaal woordje van Barack persoonlijk.

Washington DC

Dag lieve mensen,

toen we vanochtend wakker werden in Lancaster was de zon net op en beloofde het een schitterende dag te worden. Nou, die belofte kwam uit, hoewel het toch nog vrij fris was. Na een ontbijt, compleet met ham en eieren uit Canada ( merci beaucoup omke Gaetan ! ), hebben we de dikke V10 weer aan geslingerd en ging het richting de hoofdstad van de VS, Washington DC. Het eerste deel van de route ging wederom door het werkelijk prachtige Pennsylvania, zeker met de mooie blauwe luchten van vandaag.

Amish-farm

We konden het niet laten om nog een ploegende Amish-boer op de foto te zetten, en tevens een foto te maken van een boerderij in het beginnende voorjaar in deze streek. Het is prachtig om met dit weer door deze omgeving te rijden. Maar al gauw, het was vandaag maar een korte etappe, belandden we in de drukte van Baltimore en vervolgens Washington. Aan de noordkant van DC is een camping tussen twee snelwegen in en een echte uitvalsbasis om de stad te bezoeken. Je komt hier niet voor je rust met al dat razende verkeer. Omdat we de camper al vrij vlot op zijn plek hadden staan, kochten we bij de receptie twee kaartjes voor de metro en de bus bracht ons in 20 minuten naar het metrostation. Daarna stonden we in een half uur midden in het centrum. Het eerste bezoek was aan het Capitool, waar het natuurlijk stikte van de toeristen.

Ineke voor het Capitool

Daarna hebben we het Witte Huis gezocht, maar konden er niet goed bij komen. Het was al met al een gigantisch eind lopen en dat hebben we net niet ver genoeg gedaan voor dit onderkomen van Barack en Michelle. Spijtig, maar helaas. We hebben nog een aandenken gekocht in het Hard Rock Cafe en wilden er graag een hapje eten: wachttijd anderhalf uur. Gelukkig zat het plaatselijke hamburger-etablissement met de gele M om de hoek, dus deze keer maar een snelle hap. Overigens is de koffie er zeer goed, overal in de States eigenlijk.

Veel beveiliging overal

Geen gedoe met schuim erop en eerst nog bonen malen, maar gewoon een stevige kop zwarte filterkoffie. Zo hebben we de koffie het liefst. Het werd tijd voor het openbaar vervoer naar de camping, en het was al weer donker toen we op de camping aankwamen. We weten nog niet wat we morgen gaan doen, waarschijnlijk richting de natuur in de vorm van het Shenandoah National Park, hier om de hoek ( 80 mijl ). Maar niet zonder de tweede prijsvraag aan te kondigen ! Die luidt: we zijn nu in Washington DC, hoeveel staten hebben we doorkruist tot onze aankomst hier ? Tel hierbij de provincie(s) in Canada bij op en stuur dit aantal in onder vermelding van prijsvraag 2. Inzenden kan weer op de gebruikelijke manier via het gastenboek. Voor de winnaar ligt er een lokaal product uit Washington DC klaar, dus doe mee en win ! Tot de volgende keer !

Kijk Michelle eens blij kijken met bezoek uit Holland.